BÖLÜM 1 — Yaşam Belirtisi

2144 yılında insanlar artık yaşlanmıyordu.

Bedenler her yüz seksen günde bir hücresel yenilenme döngüsüne giriyor, hasar gören dokular değiştirilirken organlar ilk biyolojik yaşlarına geri döndürülüyordu. Kemikler kırılmadan önce güçlendiriliyor, kalp ritmindeki en küçük sapma merkezi sistem tarafından fark ediliyor, hafızada oluşan kayıplar gece uykusu sırasında onarılıyordu.

Ölüm, insanlığın çözdüğü eski bir teknik problem olarak tarih arşivlerinde yerini almıştı.

Kimse ölümden korkmuyordu.
Kimse yaşamaya da heves duymuyordu.

Livara Bölgesi’nin yüz kırk ikinci katında bulunan Merkezi Deneyim Arşivi, sabah ve gece ayrımının olmadığı yapılardan biriydi. Binanın dış yüzeyi, gökyüzünün ışık değerine göre renk değiştiriyor; iç koridorlar çalışanların biyolojik ritimlerine uygun sıcaklıkta tutuluyordu. İnsanların kendilerini rahat hissetmeleri için gereken her ayrıntı önceden hesaplanmıştı.

Bu yüzden binaya giren hiç kimse ne üşüyor ne terliyor ne de bulunduğu alandan rahatsız oluyordu.

Koridorlarda ses yoktu. Ayak tabanlarının zemine temas ederken oluşturduğu titreşimler emiliyor, kapılar insan yaklaşmadan önce açılıyor, çalışma masaları kişinin omurga yapısına göre şekil değiştiriyordu.

Her şey kusursuzdu.

Lavanya, arşivin en alt bölümündeki tarama odasında tek başına oturuyordu. Önündeki saydam ekranda geçmiş yüzyıllara ait kişisel kayıtlar akıyordu. Görevi, insanlık tarihinden kalan düzensiz yaşam verilerini incelemek, biyolojik gelişime katkı sağlamayan kayıtları ayıklamak ve merkezi hafızadan silinmek üzere işaretlemekti.

İnsanların tartışmaları, karşılıksız aşkları, para sıkıntıları, başarısızlık korkuları, aile kırgınlıkları, uykuya dalamadıkları geceler ve hiçbir sonuca ulaşmayan kişisel düşünceleri bu bölümde toplanıyordu.

Merkez bu verileri tek bir sınıfta değerlendiriyordu:

İşlevsiz Deneyim Kalıntıları.

Devamı LAVANYA’da.